Altenburg

[Karl von Wettin]

Miasto ( civitas Altenburg ) zostało po raz pierwszy wymienione w akcie biskupa Zeitz w 976 roku. Pozostałości słowiańskiego zamku na Schloßberg („Wzgórze Zamkowe”) świadczą o tym, że miasto było prawdopodobnie fundacją słowiańską, stolicą hrabstwa Plisni, przejęty podczas podboju Miśni przez Henryka I . Jak wskazują nazwy miejscowości, okolica ( Osterland ) była zasiedlana głównie przez Słowian .

Położenie miasta przy drodze cesarskiej „ Via Imperii ” między Halle i Cheb w Czechach nadało Altenburgowi znaczenie gospodarcze w handlu solą.

Pierwszy zamek, znajdujący się pod obecnym kościołem św. Bartłomieja, został zniszczony po bitwie pod Hohenmölsen pomiędzy Henrykiem IV a Rudolfem Szwabskim . Został przebudowany na Schloßberg poza miastem. Do dziś zachowała się wieża Mantelturm z XI wieku . Zamek stał się później palatium cesarskim i odegrał ważną rolę w przejęciu i zasiedleniu przez Niemców obszaru między górami Harzu a Łabą .

W połowie XII wieku cesarze Hohenstaufów patronowali Altenburgowi jako jeden z ich Kaiserpfalzes , dzięki czemu miasto mogło się poszczycić rynkiem i mennicą. Wraz z lasami królewskimi Leina, Pahna, Kammerforst i Luckauer Forst ziemie rodziny Groitzsch kupione przez Fredericka Barbarossę , Altenburg, Colditz , Zwickau i Chemnitz zostały przekształcone w Terra Plisnensis . Altenburg i Chemnitz jako miasta cesarskie miały na celu zmniejszenie znaczenia Lipska margrabiego miśnieńskiego. Za czasów Fryderyka Barbarossy miało miejsce wiele budowli, zwłaszcza w obszarze rynku, a miasto szybko się rozwijało. Prioryod kanoników regularnych powstała i kościół parafialny został ukończony w 1172. Bliźniacze wieże klasztoru augustianów są nadal zachowane. Pod koniec XII wieku wybudowano mur miejski z 5 bramami. Altenburg otrzymał swój przywilej około 1200 r., w 1256 r. Wettinowie potwierdzili go ponownie. Struktura prawna została przetransponowana z goslarskiego prawa miejskiego.

W czasie bezkrólewia , Terra Plisnensis został skonfiskowany, a ich wykup przez Rudolfa I , który pragnął korony Turyngii. Wraz z Zwickau i Chemnitz, Altenburg był częścią antymiśnieńskiej Unii z 1290 roku. Po bitwie pod Lucką w 1307 przeciwko Fryderykowi Chrobremu z Miśni i jego bratu Diezmannowi, król Albert I utracił Altenburg i Pleiße na rzecz Wettinów z Miśni,
W 1455 r. w Altenburgu nastąpił podzia ziem miśnieńskich między elektora Fryderyka II (Łagodny) i księcia Wilhelma, który po nieudanej próbie pojednania doprowadził do wojny (1446–1451) między nimi. W drugim podziałów ziem między Ernesta i Alberta w Lipsku 1485 Altenburg przypadł Ernestowi. Od tego czasu Altenburg był historycznie związany z Turyngią i jej dynastią Ernestyńską


Reformacja został wprowadzony w Altenburgu dość wcześnie, w 1522 roku, przez Georga Spalatina , Wenzeslausa Lincka i Gabriela Zwillinga . Podczas niemieckiej wojny chłopskiej w 1525 r. zaatakowano klasztor augustianów w Altenburgu. Po wojnie szmalkaldzkiej, która przyniosła klęskę Ernestynom, Altenburg przez krótki czas należał do Albertynów (1547-1554), zanim powrócił do Ernestynów po traktacie naumburskim.
Od 1603 do 1672 Altenburg był rezydencją rodu Ernestyńczyków, następnie przeszedł do Saxe-Gotha-Altenburg . Wojna trzydziestoletnia przyniosła ciężkie zniszczenia, do miasta, a ponad połowa ludności żyje.
W epoce napoleońskiej miasto najechał generał von Thielemann
Kiedy ziemie Ernestyńczyków zostały ponownie podzielone w 1826 roku, Altenburg stał się stolicą Saxe-Altenburg ,

[Karl von Wettin]

Zamek został zbudowany na skale porfirowej , w tym czasie jeszcze poza granicami miasta. Wcześniej na placu znajdował się gród słowiański. Altenburg został po raz pierwszy wymieniony w 976 r. przez cesarza Ottona II. Od czasu do czasu obecny był także cesarz Lothar III. , Konrad III. , Henryka VI. , Otto IV , Fryderyk II Za cesarza Fryderyka I (Barbarossy) pałac cesarski został rozbudowany w XII wieku , przebywał tu sześciokrotnie w latach 1165-1185. W 1180 cesarz Fryderyk Barbarossa osadził hrabiego Palatyna Otto von Wittelsbacha na Palatynacie Cesarskim Altenburg. To wydarzenie upamiętnia obraz na zamku. Burgrabowie Altenburg byli zatrudniani w latach 1147-1329 do zabezpieczania i zarządzania posiadłościami królewskimi w okolicach Kaiserpfalz Altenburg .

W 1307 r. rządy w Altenburgu przejęli Wettynowie . W XVII wieku Altenburg stał się rezydencją książąt Saxe-Gotha-Altenburg . W latach 1706-1744 zamek został przebudowany przez książąt Fryderyka II i Fryderyka III. . W 1868 roku na zamku wybuchł poważny pożar, podczas którego spłonął pałac książęcy i spichlerz.

[Karl von Wettin]

Ceremonia zaprzysiężenia Karola II jako księcia Altenburga odbyła się w Złotej Sali Zamku Rezydencyjnego.
Na jednym z końców sali ustawiono tron książęcy – bogato rzeźbiony fotel obity czerwonym aksamitem. W sali zgromadzili się mieszkańcy Altenburga i szlachta z całego księstwa popierająca księcia.
Na salę wkroczył Karol, ubrany w ceremonialny płaszcz książęcy i frak przyozdobiony szarfą, łańcuchem i gwiazdą Orderu Orła Czarnego oraz gwiazdami Orderów Orła Czerwonego, Korony Rucianej, Świętego Huberta i Białego Sokoła.
Kapelani Ewangelicki i Katolicki rozpoczęli ceremonię od modlitwy, w której dziękowali za przywrócenie władzy w Altenburgu i prosił o błogosławieństwo dla nowego księcia. Następnie przewodniczący Landtagu zwrócił się do Karola II:

„Wasza Królewska Mość, dziś obejmujesz tron jako książę Altenburga. Przysięgnij, że będziesz rządził mądrze, sprawiedliwie i z miłością do swojego ludu.”

Następnie podał mu Biblię, na którą Karol położył dłoń i rozpoczął przysięgę:
Ja, Karol z Domu Wettynów,” powiedział król, „przysięgam na tę świętą księgę, że będę sprawiedliwym i troskliwym władcą, służącym dobru moich poddanych oraz obronie Altenburga. Tak mi dopomóż Bóg.”
Gdy władca zamilkł i zasiadł na tronie tłum wybuchnął okrzykami: „Niech żyje książę Karol! Niech żyje nasz władca!”
Po zakończeniu ceremonii Karol II, teraz oficjalnie książę Altenburga, poprowadził orszak przez główne ulice miasta. Tłumy wiwatowały, rzucając kwiaty na drogę orszaku. Wieczorem na zamku Altenburg zorganizowano uroczysty bankiet, na który zaproszono najważniejszych przedstawicieli szlachty, duchowieństwa i mieszczaństwa.

Karol II wygłosił toast: „Dziękuję za wasze zaufanie i wsparcie. Altenburg jest teraz moim domem, a jego ludzie – moją rodziną. Razem odbudujemy jego świetność.”

Tak zakończył się dzień pełen wzniosłości i nadziei, a Altenburg rozpoczął nowy rozdział pod rządami Karola II.

[Karl von Wettin]

Następnego ranka księstwo Saksonii-Altenburg zbudziło się do nowej rzeczywistości. Rozkazy wydane dzień wcześniej przez księcia Karola II wprowadziły jego plan w życie. Wojska i żandarmeria, starannie przygotowane, rozpoczęły działania zmierzające do odzyskania kontroli nad najbardziej strategicznymi regionami.
Żandarmeria, wspierana przez lokalnych informatorów i pomocniczych funkcjonariuszy znających teren, rozpoczęła szeroko zakrojone śledztwa. Ich celem była identyfikacja liderów przestępczych grup oraz rozpracowanie struktur mafijnych. Władze apelowały do mieszkańców o przekazywanie informacji, oferując amnestię tym, którzy pomogą w likwidacji przestępczych siatek.
Pierwszy batalion 32 Pułku Piechoty rozpoczął regularne patrole na ulicach Altenburga. Żołnierze, uzbrojeni i po zęby, budzili respekt swoją obecnością. Przemierzając ulice oddziałami, dawali jasny sygnał, że chaos i bezprawie nie będą już tolerowane.Punkt dowodzenia na głównym rynku miał na celu nie tylko zapewnienie koordynacji działań patrolowych i śledczych, ale również sprawne przesłuchiwanie osób podejrzanych o współpracę z mafią. Na rozkaz króla zajmowała się tym część sakskich policjantów którzy z nim przybyli.Patrole wojskowe współpracowały ściśle z żandarmerią, dzieląc się informacjami i wspólnie organizując zasadzki na pierwszych wykrytych członków przestępczych grup.
Eisenberg, jako jedno z ważniejszych miast na zachodzie księstwa, stał się celem drugiego batalionu. Po przybyciu żołnierze rozlokowali się w strategicznych punktach miasta, takich jak targowiska, stacje kolejowe i gospody, gdzie najczęściej dokonywano nielegalnych działań. Dowódca batalionu zorganizował wieczorne przemarsze z pochodniami, mające na celu demonstrację siły i zniechęcenie do działań przestępczych.
Ronneburg, centrum niespokojnego południa, był kluczowym punktem operacji. Trzeci batalion rozpoczął swoją misję od zajęcia ratusza i ustanowienia tymczasowej kwatery głównej. Żołnierze patrolowali drogi prowadzące do miasta, przecinając szlaki wykorzystywane przez przemytników i bandytów. Dowództwo wprowadziło godzinę policyjną, która miała ograniczyć działalność przestępców w nocy.

Równocześnie w księstwie Meiningen, będącym drugim władztwem Karola II, rozpoczęły się podobne operacje.
Lokalna żandarmeria, znająca specyfikę regionu, podjęła intensywne działania śledcze. Priorytetem było rozbicie przemytniczych szlaków prowadzących przez tereny księstwa oraz aresztowanie osób odpowiedzialnych za nielegalny handel bronią.
Batalion 95 Pułku Piechoty, stacjonujący w Meiningen, został natychmiast zmobilizowany do patrolowania głównych miast i miasteczek księstwa. Ich zadaniem było zapewnienie bezpieczeństwa mieszkańcom oraz wsparcie żandarmerii podczas obław na podejrzane kryjówki.
Dwa kolejne bataliony, które przybyły z Coburga i Gothy – regionów stosunkowo spokojnych – zwiększyły liczebność sił porządkowych w Meiningen. Wprowadzono system rotacyjnych patroli na kluczowych przełęczach i szlakach handlowych, co znacznie ograniczyło możliwości przemieszczania się grup przestępczych.
Pierwsze godziny operacji przyniosły pewne rezultaty. W Altenburgu zatrzymano kilku podejrzanych, niestety nie znajdujących się wysoko w przestępczej hierarchii. W Ronneburgu zaliczono największy sukces. Przeejęto bowiem dużą ilość broni i amunicji ukrytej w magazynach poza miastem.W Meiningen udało się zablokować jeden z głównych szlaków przemytniczych, a wojsko zatrzymało konwój przewożący nielegalny towar.
Karol II, codziennie otrzymujący raporty od dowódców i żandarmerii, zwołał kolejne spotkanie na zamku Altenburg. „To dopiero początek,” powiedział swoim doradcom. „Musimy działać z determinacją, aż każdy zakątek naszych ziem będzie wolny od bezprawia.”
Działania militarne, choć budziły początkowo pewne obawy, szybko zdobyły poparcie mieszkańców. Obecność żołnierzy i pierwsze sukcesy operacji przywracały wiarę w zdolność władzy do zapewnienia bezpieczeństwa. Na ulicach Altenburga coraz częściej można było usłyszeć słowa pochwały dla księcia Karola II, który, mimo krótkiego czasu na tronie, wykazywał się skutecznością i troską o swoich poddanych.
Jednak w cieniu tych działań wciąż kryły się pytania o prawdziwą potęgę mafijnych struktur i ich gotowość do kontrataku. Karol wiedział, że walka o kontrolę nad Altenburgiem i Meiningen dopiero się zaczyna.

[Karl von Wettin]

Następnego ranka trzy księstwa – Altenburg, Meiningen i Weimar-Eisenach – koordynowały działania przeciwko rozrastającym się siatkom przestępczym. Na rozkaz Karola II, uznanego bezspornie Pezet miejscowy rząd wielkim księciem Weimaru-Eisenach, w walkę z mafią zaangażowano 93 Pułk Piechoty oraz żandarmerię z tego państwa. Dodatkowo działania zaczęły być prowadzone w ścisłej koordynacji między siłami bezpieczeństwa wszystkich państw.
Mimo początkowych sukcesów sił rządowych, mafijne grupy nie zamierzały oddać kontroli bez walki. Dzień przyniósł nowe wyzwania, ale także niebezpieczeństwa.
Mafia uderzyła z zaskoczenia. Po południu w Altenburgu doszło do zamachu na jednego z oficerów prowadzących śledztwo – porucznika żandarmerii Ernsta Holza, który zginął w eksplozji improwizowanego ładunku wybuchowego, umieszczonego w drzwiach mieszkania w którym miał przebywać jeden z zaufanych ludzi przestępcy dominującego półświatek księstwa. Oprócz oficera ucierpiało dwóch żołnierzy, asystujących przy próbie zatrzymania, którzy trafili do szpitala.. W odpowiedzi żandarmeria zwiększyła czujność, a na ulicach pojawiły się dodatkowe patrole wojskowe. Król rozmawiał telefonicznie z ministrem wojny w Dreźnie rozważając możliwość skierowania do działań armii saskiej.
W Meiningen działania nie przyniosły nowych rezultatów.
W Wielkim Księstwie Saksonii-Weimar-Eisenach, 93 Pułk Piechoty oraz miejscowa żandarmeria rozpoczęły ofensywę przeciwko grupom przestępczym.
W jednym z nalotów, przeprowadzonym w pobliżu Weimaru, przejęto dokumenty wskazujące na powiązania mafijnych liderów z wysoko postawionymi urzędnikami w administracji księstwa. Wielki książę zarządził natychmiastowe zatrzymanie wskazanych urzędników i wszczęcie śledztwa.

[Karl von Wettin]

W sobotę, w Weimarze działania skupiały się na śledztwie w sprawie wysoko postawionych urzędników powiązanych z mafią. Żandarmeria, wspomagana przez oddziały 93 Pułku Piechoty, zatrzymała kilku podejrzanych, w tym zastępcę gubernatora oraz dwóch sędziów okręgowych.
Atmosfera w mieście była napięta – niektórzy mieszkańcy wyrażali obawy, że walka z mafią może przerodzić się w polityczną czystkę. Karol, jako wielki książę, wydał oświadczenie, zapewniając, że śledztwo będzie prowadzone uczciwie, a każda osoba ma prawo do obrony.
W Meiningen i Altenburgu dzień minął względnie spokojnie. Żandarmeria kontynuowała swoje działania, ale nie natrafiono na żadne istotne ślady. Z powodu drugiego dnia tajemniczej posuchy zaczęli wyrażać obawy, że mafia może szykować większy kontratak w odpowiedzi na intensywne działania przeciwko nim.
Niedzielny poranek rozpoczął się od przybycia 7 Królewskiej Saskiej Brygady Piechoty i 4 Królewskiej Saskiej Brygady Kawalerii, w tym elitarnego Regimentu Karabinierów, do Altenburga. Wojska wjechały do miasta w szyku paradnym, budząc respekt wśród mieszkańców. Ich obecność oznaczała znaczne wzmocnienie operacji, dając wyraźny sygnał, że władze traktują walkę z mafią jako priorytet, a Królestwo Saksonii, niejako większy brat księstw Ernestyńskich, nie zostawi zaprzyjaźnionych państw w ciężkiej sytuacji. Nowo przybyłe jednostki natychmiast przystąpiły do działania.Piechota rozpoczęła patrolowanie przedmieść i okolicznych dróg, kontrolując transporty oraz obserwując podejrzane punkty.Kawaleria skupiła się na mobilnych patrolach w trudniej dostępnych obszarach, obejmując wsie i lasy wokół miasta.Podczas jednego z patroli kawaleria natknęła się na uzbrojoną grupę przestępców w lesie na południe od Altenburga. Doszło do krótkiej wymiany ognia, po której bandyci uciekli, porzucając kilka skrzyń z kontrabandą. Znaleziono w nich alkohol, broń i dokumenty zawierające wskazówki dotarcia do punktów kontaktowych. Dowódca patrolu podjął inicjatywę aby opuścić rejon dozorowania i udać się w jedno z takich miejsc. Dzięki szybkości koni i obecności miejscowego przewodnika huzarzy szybko znaleźli się przy leśniczówce o której było napisane w dokumentach. Zatrzymano wszystkich weń przebywających.
W pobliżu granicy z Altenburgiem, 93 Pułk Piechoty przeprowadził zorganizowany nalot na opuszczoną fabrykę, którą wskazywały dokumenty przejęte wcześniej w Weimarze. Operacja okazała się sukcesem – znaleziono tam duży magazyn broni, fałszywe dokumenty oraz znaki, że mafia planowała ataki na urzędy i wojskowe transporty. Wśród zabezpieczonych przedmiotów znajdował się list, który wskazywał na jednego z wpływowych kupców w Altenburgu jako kluczowego organizatora mafijnych działań. Informacja ta natychmiast trafiła do dowództwa.
Pod wieczór doszło do niespodziewanego ataku na koszary żandarmerii w Meiningen. Grupa uzbrojonych bandytów próbowała wedrzeć się do budynku, ale została odparta dzięki szybkiej reakcji żołnierzy 95 Pułku Piechoty. W wyniku starcia zginęło pięciu napastników, a kilku innych zostało schwytanych.
Podczas przesłuchań okazało się, że atak był elementem większego planu, mającego na celu wywołanie chaosu i odwrócenie uwagi od działań mafijnych w innych księstwach.
Podczas wieczornej narady książę ogłosił nową strategię
Zintensyfikowanie współpracy międzyksięstwowej: Wyznaczenie wspólnych celów i centralne zarządzanie operacjami.
Naloty na kluczowe miejsca mafii: Na podstawie przejętych dokumentów zaplanowano jednoczesne ataki w Altenburgu, Meiningen i Weimarze.
Wprowadzenie stanu wyjątkowego: W najbardziej zagrożonych regionach wprowadzono dodatkowe ograniczenia, w tym godzinę policyjną.

[Karl von Wettin]

Poranek w Altenburgu rozpoczął się od wzmożonych działań wojskowych i policyjnych patroli. Choć poprzednie dni przyniosły dramatyczne wydarzenia, kolejny dzień zapowiadał się spokojniej. Skupiono się na szczegółowych śledztwach i przeszukaniach, które mogły przynieść nowe tropy. Zdecydowano się nie aresztować kupca na którego wskazywały dokumenty. Zamiast tego, kupiec był dyskretnie obserwowany przez żandarmów.W jednym z domów w robotniczej dzielnicy Altenburga żandarmeria odkryła prowizoryczną drukarnię, w której produkowano fałszywe pieniądze. Zabezpieczono dziesiątki arkuszy niedokończonych banknotów oraz narzędzia do ich produkcji. Wśród dokumentów znaleziono księgę rachunkową zawierającą zapiski sugerujące współpracę z lokalnymi handlarzami we wprowadzaniu fałszywych banknotów do obrotu. Sukces ten był istotnym ciosem dla przestępczych struktur, które korzystały z fałszywych pieniędzy, by finansować swoją działalność.
W Meiningen żandarmeria wraz z 95 Pułkiem Piechoty przeprowadziła kontrolę na jednym z bocznych szlaków handlowych. Zatrzymano konwój składający się z kilku wozów, które przewoziły różne towary – od luksusowych zegarków po drogie tkaniny. Po bliższym zbadaniu ładunku odkryto, że większość przewożonych towarów była kradziona lub podrobiona. Zatrzymano trzech woźniców oraz jednego mężczyznę, który przedstawił się jako handlarz z sąsiedniego księstwa, ale nie potrafił wyjaśnić pochodzenia towarów.
żandarmeria, wspierana przez 93 Pułk Piechoty, przeprowadziła przeszukanie magazynu w gospodarstwie w okolicach Eisenach. Oficjalnie miejsce to służyło jako skład dla lokalnego młyna, jednak śledczy mieli powody, by przypuszczać, że odbywała się tam działalność przestępcza. Jakież było zdziwienie "młynarza" gdy podczas przeszukania, w jednym z worków, zamiast mąki znaleziono duże ilości innego białego proszku, kokainy, oraz sprzęt służący do jego wytwarzania. Substancja ta, jeszcze niedawno powszechnie używana w medycynie obecnie jest zakazana, przynajmniej w państwach saskich. Ustawy o zakazie obrotu substancjami odurzającymi były jednymi z pierwszych podpisanych przez Karola Fryderyka von Wettin gdy objął po ojcu trony królestwa i księstw saskich. Znalezisko wywołało poruszenie, ponieważ było to pierwsze tak poważne odkrycie narkotyków w regionie.
Tymczasem w Ronneburgu, gdzie sytuacja w ostatnich dniach była szczególnie napięta, żandarmeria przeprowadziła kolejną akcję przeszukania jednego z domów podejrzanego o współpracę z mafią. W ukrytym schowku odnaleziono skrzynię zawierającą biżuterię i kosztowności, które zostały zgłoszone jako skradzione w ostatnich miesiącach.Znalezisko, choć nie miało bezpośredniego wpływu na mafijną hierarchię, po zwróceniu właścicielom, stanowiło ważny symbol – mieszkańcy zaczynali widzieć, konkretne i bezpośrednio ich dotyczące efekty działań władz.
Pod wieczór Karol II spotkał się ze swoimi dowódcami, aby omówić wyniki dnia. Choć brakowało spektakularnych przełomów, księcia cieszyło, że działania stopniowo osłabiały zasoby mafii.
„Każdy zatrzymany przestępca, każdy przejęty towar to krok w stronę odzyskania naszego porządku,” powiedział podczas narady. „Nie oczekuję, że zwyciężymy w jeden dzień, ale chcę widzieć, że nasze działania są skuteczne.
Podczas narady dotarła wiadomość od jednego z informatorów: mafia planuje serię zamachów, by zdestabilizować działania władz. Celem miały być urzędy administracyjne, siedziby żandarmerii, a także prominentne postacie zaangażowane w operacje.
W odpowiedzi Karol II wydał polecenie wzmocnienia ochrony wszystkich kluczowych miejsc oraz podjęcia działań prewencyjnych. W celu lepszego zinfiltrowania struktur mafii król włączył do działań wywiad saski. Pomimo narastającego zagrożenia, książę zdecydował, że osobiście pozostanie w Altenburgu, by dać przykład odwagi swoim podwładnym i mieszkańcom.
W miastach i wsiach trzech księstw mieszkańcy zaczynali dostrzegać efekty działań władz, choć niepokój pozostawał wyczuwalny. Mafia wciąż miała znaczną siłę, ale jej możliwości zaczynały być ograniczane. Drobne sukcesy w postaci przejęcia kontrabandy oraz aresztowań pokazywały, że walka będzie długa, ale możliwa do wygrania.
Nad regionem unosił się jednak cień – mieszkańcy i władze wiedzieli, że przestępcze grupy nie powiedziały jeszcze ostatniego słowa.

[August von Hohenzollern]

Do Króla Saksonii przyszła depesza Cessrza Niemiec czy może jakoś wspomoc Karla II

[Karl von Wettin]

Przydatne byłoby oddelegowanie żandarmów z żandarmerii erfurckiej i merseburskiej

[August von Hohenzollern]

Wasza Krolewska Mość
Jest moja zgoda, jeżeli trzebaxjednostki wojskowe proszę podać tylko które, a będą do dyspozycji