Cesarstwo Niemieckie

10 V 2025 r.

Wspomnienie św. Jana z Avili, prezbitera i doktora Kościoła

Jan z Ávili urodził się w 1500 roku w Almodóvar del Campo w Hiszpanii, a zmarł w 1569 w Montilli koło Kordowy. Pochodził ze szlacheckiej rodziny o korzeniach żydowskich. Studiował prawo, teologię i filozofię na uniwersytetach w Salamance i Alcali. Po śmierci rodziców spadek po nich rozdał ubogim, a na obiad prymicyjny miał zaprosić 12 żebraków, którym osobiście usługiwał. Chciał wyjechać na misje do Ameryki, jednak biskup Sewilli uznał, że lepiej będzie, gdy Jan zostanie w Hiszpanii i będzie głosił misje ludowe w Andaluzji. Dwa lata Jan spędził w więzieniu inkwizycji. Podejrzewano go początkowo o głoszenie herezji – z czasem jednak oczyszczono go z wszelkich zarzutów. Po roku 1540 zaczął tworzyć uniwersytet w Baeza, na południu Hiszpanii.

Święty pozostawił po sobie pamięć wykładowcy akademickiego, mistyka i autora wybitnych dzieł o doskonaleniu duchowym oraz rozległej korespondencji. Jednym z najsłynniejszych jego dzieł jest traktat „Audi filia” (Słuchaj, córko). Przede wszystkim był jednak znakomitym kaznodzieją. Po jego kazaniu na pogrzebie królowej Izabeli (Elżbiety) Portugalskiej w Grenadzie wicekról Katalonii Franciszek Borgiasz postanowił wstąpić do jezuitów i później został jednym z wielkich świętych zakonu i całego Kościoła. Również pod wpływem nauk Mistrza z Avili dokonała się wielka przemiana w życiu przyszłego świętego Jana Bożego. Jan z Avili był przyjacielem i doradcą wielkich świętych swoich czasów: Teresy od Jezusa, Jana od Krzyża, Ignacego Loyoli, Franciszka Borgiasza, Tomasza z Villanueva, Piotra z Alcántary i innych. Prowadził intensywne życie duchowe, skupione zwłaszcza na modlitwie, kaznodziejstwie i formacji kandydatów do kapłaństwa. Z jego nauk najwięcej jednak korzystali zwykli ludzie dzięki jego trosce o nich i zakładaniu kolegiów, w których kształciły się dzieci i młodzież. W 1970 r. kanonizował go Paweł VI, który uważał, iż powinien być on wzorem do naśladowania dla wszystkich współczesnych księży cierpiących na kryzys tożsamości. Benedykt XVI ogłosił go doktorem Kościoła.

Panie Boże, Ty dałeś świętemu Janowi głębokie poznanie Twojej prawdy, † spraw, abyśmy za jego wstawiennictwem wiernie strzegli nauki, którą głosił, * i świadczyli o niej naszym życiem. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.

Liturgiczne obchody IV Niedzieli Wielkanocnej rozpoczęły się wraz z II Nieszporami.

Oracja końcowa:

Omnípotens sempitérne Deus, deduc nos ad societátem cæléstium gaudiórum, ut eo pervéniat humílitas gregis, quo procéssit fortitúdo pastóris. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sæcula sæculórum. Amen.

Niedzielne świętowanie rozpoczęto Jutrznią.

Oracja:

Omnípotens sempitérne Deus, deduc nos ad societátem cæléstium gaudiórum, ut eo pervéniat humílitas gregis, quo procéssit fortitúdo pastóris. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sæcula sæculórum. Amen.

11 V 2025 r.

Wspomnienie św. Mamerta, biskupa

Od roku 462 (lub 461) był biskupem miasta Vienne we Francji. Zasłynął jako mąż modlitwy, którą zanosił za wiernych swej diecezji, dotkniętych takimi nieszczęściami, jak trzęsienie ziemi, pożar, nieurodzaje. Z myślą o uproszenie urodzajów zainicjował tzw. dni krzyżowe. Podczas nich przez trzy dni przed uroczystością Wniebowstąpienia Pańskiego zanoszono błagalne modły połączone z procesjami. Zwyczaj ten przetrwał do naszych czasów - procesje wyruszają na pola, a nabożeństwa odbywają się przy krzyżach przydrożnych. Zmarł w 477 r.

W niektórych krajach zalicza się go do tak zwanych „zimnych świętych” albo „zimnych ogrodników”, przed których wspomnieniami nie należy zaczynać zasiewów ani sadzenia roślin (w Polsce tym mianem określa się świętych: Pankracego, Bonifacego i Serwacego, wspominanych 12, 13 i 14 maja).

Boże, Światło i Pasterzu wiernych, Ty postawiłeś świętego Mamerta biskupa na czele Twojego ludu, aby go karmił słowem i kształtował własnym przykładem, † spraw, abyśmy za jego wstawiennictwem zachowali wiarę, której nauczał * i szli drogą, którą wskazywał. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.

Niedzielne świętowanie zakończono II Nieszporami.

Oracja końcowa:

Omnípotens sempitérne Deus, deduc nos ad societátem cæléstium gaudiórum, ut eo pervéniat humílitas gregis, quo procéssit fortitúdo pastóris. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sæcula sæculórum. Amen.

12 V 2025 r.

Wspomnienie bł. Imeldy Lambertini, dziewicy

Bł. Imelda żyła w pierwszej połowie XIV w. Urodziła się w Bolonii, w rodzinie hrabiowskiej. Wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Dominikanek mając zaledwie 9 lat, bo takie było jej wielkie pragnienie. Bardzo chciała w pełni uczestniczyć we Mszy św., ale zgodnie z ówczesnymi zwyczajami odmawiano jej tego. Gdy Imelda miała 12 lat, podczas Eucharystii nad jej głową pojawiła się hostia unosząca się w powietrzu. Za zgodą kapłana nowicjuszka przystąpiła do Komunii św. Dziewczynka zmarła w ekstazie po przyjęciu tej pierwszej i ostatniej cudownej Komunii św. W roku 1881 r., gdy powstało Bractwo bł. Imeldy. Za pozwoleniem Leona XII zaczęto czcić Imeldę jako patronkę dzieci przystępujących pierwszy raz do Komunii Świętej.

Boże, ze czcią wspominamy dziewicze życie błogosławionej Imeldy, † wysłuchaj nasze prośby * i spraw, abyśmy wytrwali w Twojej miłości i postępowali w niej aż do końca życia. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.

13 V 2025 r.

Wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Fatimy

13 maja 1917 roku w Fatimie, w Portugalii, Najświętsza Dziewica zaczęły się ukazywać trojgu dzieciom: Łucji, Hiacyncie i Franciszkowi. Poleciła im modlitwę, zwłaszcza różańcową, i pokutę za grzeszników, a dla uproszenia pokoju w świecie - nabożeństwo do Niepokalanego Serca Maryi. W czasie ostatniego objawienia 13 października 1917 roku Pani powiedziała, że jest Matką Bożą Różańcową, przybywającą wezwać ludzi, by już dłużej nie obrażali Boga grzechami i by codziennie odmawiali różaniec.

Chociaż objawienia Matki Bożej z Fatimy, jak wszystkie objawienia prywatne, nie należą do depozytu wiary, są przez wielu wierzących otaczanych szczególnym szacunkiem. Zostały one uznane przez Kościół za zgodne z Objawieniem dokonanym przez Chrystusa.

Boże, Ty Rodzicielkę Twojego Syna ustanowiłeś także naszą Matką, † spraw, abyśmy nieustannie trwając w pokucie i na modlitwie za zbawienie świata, * mogli coraz skuteczniej szerzyć królestwo Chrystusa. Który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.

Teoretycznie, według naszej daty to nawet bazylika w Fatimie nie istnieje. Zastanawiam się czy powinniśmy się trzymać się przyjętych realiów czy pozwolić na sytuacje jak powyżej

Karl von Wettin pisze: ↑13 maja 2025, 17:32 Teoretycznie, według naszej daty to nawet bazylika w Fatimie nie istnieje. Zastanawiam się czy powinniśmy się trzymać się przyjętych realiów czy pozwolić na sytuacje jak powyżej

To jest bardzo dobre pytanie!
Co Szanowni Czcigodni sądzą w tym temacie?

14 V 2025 r.

Święto św. Macieja, Apostoła

Z Dziejów Apostolskich wynika, że Maciej był jednym z pierwszych uczniów Jezusa. Wybrany został przez Apostołów do ich grona na miejsce Judasza po jego zdradzie i samobójstwie. Maciejowi udzielono święceń biskupich i władzy apostolskiej przez nałożenie rąk. Św. Piotr był przekonany, że tak jak Stary Testament opierał się na 12 synach Jakuba patriarchy, tak i Nowy Testament miał się opierać na 12 Apostołach. Skoro zaś liczba ta została zdekompletowana, należało ją uzupełnić. Tego samego zdania byli także inni Apostołowie. Rozstrzyganie spornych spraw przez losowanie było wówczas zwyczajem powszechnie przyjętym. Nie decydowała tu jednak przypadkowość czy jakiś inny wzgląd, ale głęboka wiara w nadprzyrodzoną interwencję Ducha Świętego. Wyraźnie wskazują na to słowa Księcia Apostołów: „Ty, Panie, znasz serca wszystkich, wskaż z tych dwóch jednego, którego wybrałeś” (Dz 1, 24).

Poza opisem powołania nie ma o nim pewnych informacji. Według Euzebiusza z Cezarei, św. Maciej był jednym z 72 uczniów Pana Jezusa. Był pochodzenia żydowskiego, jak na wszyscy apostołowie. Także jego imię: Mattatyah (greckie Theodoros lub łacińskie Adeodatus - dar Boga) wskazuje na żydowskie pochodzenie. O pracy apostolskiej św. Macieja nie możemy wiele powiedzieć, chociaż w starożytności chrześcijańskiej krążyło wiele legend na jej temat. Według nich miał on głosić najpierw Ewangelię w Judei, potem w Etiopii, wreszcie w Kolchidzie, a więc na rubieżach Słowiańszczyzny. Miał jednak ponieść śmierć męczeńską w Jerozolimie, ukamienowany jako wróg narodu żydowskiego i jego zdrajca. Natomiast Klemens Aleksandryjski, najbliższy czasom św. Macieja, wyraża opinię, że Maciej zmarł śmiercią naturalną ok. roku 50 (inni podają rok 80). Relikwie św. Macieja miała odnaleźć według podania św. Helena, cesarzowa, matka Konstantyna Wielkiego. W czasach późniejszych miały zostać rozdzielone dla wielu kościołów. Są one obecnie w Rzymie w bazylice Matki Bożej Większej, w Trewirze w Niemczech i w kościele św. Justyny w Padwie.

Boże, Ty dołączyłeś świętego Macieja do grona Apostołów, † za jego wstawiennictwem otaczaj nas swoją miłością * i przyjmij do wspólnoty wybranych. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.