Wydarzenia w Królestwie

[Karl von Wettin]

Zamek Albrechtsburg, wznoszący się na skale nad Łabą, został w dniach 8-9 stycznia przekształcony w centrum dowodzenia.
Bractwo św. Jerzego, wykorzystując pozycję Miśni, przejęło kontrolę nad śluzami i portem rzecznym.
Dodatkowo, wykorzystano fakt, że główne linie telegraficzne łączące Drezno z Lipskiem i Berlinem przebiegały przez węzeł miśnieński. Wiadomości o "upadku parlamentu" były przepuszczane natychmiast, podczas gdy rozkazy mobilizacyjne MSW były "gubione" lub opóźniane o kluczowe godziny.
O ile Miśnia była mózgiem operacji, o tyle okręg przemysłowy Chemnitz-Zwickau stanowił jej mięśnie. Chemnitz, nazywane "Saksońskim Manchesterem", było sercem niemieckiego przemysłu maszynowego i tekstylnego. W latach 20. XX wieku miasto liczyło ponad 300 000 mieszkańców, z czego większość stanowiła klasa robotnicza
Kluczowym momentem dnia 8 stycznia było przejęcie kontroli nad gigantami przemysłowymi: Sächsische Maschinenfabrik (dawniej Richard Hartmann) oraz zakładami Johanna Zimmermanna. Te fabryki były dumą Saksonii; produkowane tu lokomotywy i obrabiarki konkurowały z zagranicznymi.
Agitatorzy LPR, często rekrutujący się z majstrów i wykwalifikowanych robotników, zwołali wiece na halach fabrycznych. Przekaz był prosty: "Król pracuje, podczas gdy Parlament debatuje. Kto da wam chleb i ciepło?". Wiadomość o barkach płynących z Drezna, potwierdzona przez telegrafistów z Miśni, złamała opór komitetów socjalistycznych. W fabryce Hartmanna, robotnicy zamiast budować barykady przeciwko Królowi, zaczęli uzbrajać zakładowe ciężarówki, tworząc "Mobilne Kolumny LPR".
Chemnitz było również centrum przemysłu tekstylnego (tkalnie Schönherr). Warunki życia tkaczy były historycznie trudne .. LPR wykorzystała to, dystrybuując nie tylko węgiel, ale i zapasy wełny i bawełny z magazynów, które zostały "uwolnione dekretem królewskim" (o czym król dowiedział się później, ale nie wyciągnął konsekwencji z samowoli). To bezpośrednie rozdawnictwo, z pominięciem biurokracji, scementowało poparcie najbiedniejszych warstw dla przewrotu.
Zwickau, położone na południowy zachód od Chemnitz, odegrało kluczową rolę dzięki dwóm czynnikom: górnictwu i przemysłowi motoryzacyjnemu.
Górnicy z Zwickau, widząc, że Król osobiście zajmuje się kwestią węgla, uznali go za "swojego". LPR skutecznie wykorzystała ten sentyment, tworząc z górników oddziały szturmowe, wyposażone w kilofy i dynamit, gotowe do obrony kopalń przed ewentualną interwencją. Zostali oni jednak szybko przekierowani rozkazem króla do pracy na torach kolejowych. Mięli je wspólnie z pionierami armii saskiej udrożnić aby urobek z 11 kopalń zagłębia ruszył do królestwa i dalej do Rzeszy. W planie Karola Zwickau będzie głównie eksportować jako że to tylko tutaj wydobywa się węgiel kamienny. Pozostałe kopalnie mają złoża węgla brunatnego, którego nie można transportować zbyt daleko.
W Zwickau znajdują ssię też zakłady Horch i Audi. Dyrekcja tych zakładów, zmęczona niestabilnością gospodarczą, poparła pucz. W nocy z 8 na 9 stycznia, setki nowo wyprodukowanych samochodów i ciężarówek zostało zarekwirowanych przez LPR. Pojazdy te posłużyły do błyskawicznego transportu milicji robotniczej w kierunku granicy z Turyngią.
Lipsk, z populacją przekraczającą 700 000 mieszkańców , stanowił najtrudniejsze wyzwanie. Było to miasto kupców, intelektualistów, targów i wydawnictw – bastion liberalizmu i kosmopolityzmu. Zdobycie Lipska nie mogło odbyć się siłą militarną.Rankiem 9 stycznia, delegacja Bractwa św. Jerzego, wspierana przez uzbrojone oddziały robotnicze z Chemnitz oraz miejscowych studentów,otoczyła Naschmarkt. Nie doszło jednak do szturmu. Zamiast tego, przedstawiono Izbie Handlowej ultimatum: "Gwarancja stabilności waluty i szlaków handlowych w zamian za lojalność wobec Korony". Kupcy, pamiętający koszmar hiperinflacji po Wielkiej Wojnie i widzący sprawność, z jaką Król rozwiązał kryzys węglowy, wybrali pragmatyzm. Na stronę przewrotu przeszły również media.

[August von Hohenzollern]

Do Cesarza wpłynęły skargi na to vodzieje się w Saksonii.
Kopie wszystkich pism zostały przekazane Królowi Saksonii