Cesarstwo Niemieckie

Królestwo Prus

Królestwo Prus to państwo powstałe przez podniesienie Księstwa Pruskiego do rangi królestwa w 1701 r. Powstałe państwo objęło także pozostałe domeny dynastii Hohenzollernów (m.in. Elektorat Brandenburgii). W 1806 r., po rozwiązaniu Świętego Cesarstwa Rzymskiego jego władcy utracili uprawnienia księcia elektora Rzeszy.

W latach 1815–1866 państwo członkowskie Związku Niemieckiego, w latach 1866–1871 Związku Północnoniemieckiego, od 1871 Cesarstwa Niemieckiego. Król Prus jest jednocześnie cesarzem niemieckim, a Prusy w Cesarstwie mają pozycję hegemoniczną. Terytorium Królestwa Prus obejmuje dwie trzecie całego obszaru Cesarstwa Niemieckiego.

Królestwo Bawarii

Królestwo Bawarii – państwo istniejące od 1806, głównie na terenie współczesnego landu Bawaria. Jest jednym z najważniejszych ośrodków kulturowych i politycznych południowych Niemiec.

Królestwo Saksonii

Królestwo Saksonii to historyczne państwo w Niemczech, istniejące od 1806, ze stolicą w Dreźnie. W 1918 graniczyło z Prusami, Austrią, Bawarią, księstwami Reuss, Saksonią-Weimar-Eisenach oraz Saksonią-Altenburg.

Królestwo Wirtembergii

Królestwo Wirtembergii od 1806 było państwem na południowym zachodzie dzisiejszych Niemiec. Powstało 1 stycznia jako suwerenne królestwo staraniem Napoleona Bonaparte z księstwa Wirtembergii. Obszar Wirtembergii prawie się podwoił w wyniku mediatyzacji.

Wirtembergia była członkiem Związku Reńskiego, Związku Niemieckiego, a po wojnie francusko-pruskiej została włączona do Cesarstwa Niemieckiego. Na bazie konstytucji z 1819 r. rozwinęła się tutaj wczesna monarchia konstytucyjna o tendencjach liberalnych.

Wielkie Księstwo Badenii

Państwo w południowo-zachodnich Niemczech, na prawym brzegu Renu. Badenia została powołana do życia w formie Margrabstwa Badenii, a w 1803 roku została podniesiona do rangi elektoratu wchodzącego w skład Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Badenię podniesiono do rangi wielkiego księstwa w 1806 roku.

W 1815 roku wstąpiła do Związku Niemieckiego. Wielkie Księstwo Badenii pozostawało niezależnym krajem do roku 1871, kiedy to przystąpiło do Cesarstwa Niemieckiego, zachowując swoją tożsamość i autonomię.

Wielkie Księstwo Oldenburga

Państwo niemieckie powstałe w 1815 roku z ziem dawnego Księstwa Oldenburga (państwo Świętego Cesarstwa Rzymskiego) włączonego w 1810 roku do Cesarstwa Francuskiego. Księstwo składało się z trzech oddzielnych terytoriów – Oldenburga i dwóch eksklaw: Birkenfeld i Eutin.

W 1815 państwo na kongresie wiedeńskim uzyskało status wielkiego księstwa i ziemie Birkenfeld oraz Eutin. Tytuł wielkiego księcia nie był używany przez władców aż do 1829 roku i państwo do tego czasu nazywane było księstwem. W 1815 roku Oldenburg wszedł w skład Związku Niemieckiego. W 1866 roku wszedł w skład Związku Północnoniemieckiego, a po zjednoczeniu Niemiec w 1871 roku stał się jednym z krajów Cesarstwa Niemieckiego.

W Wielkim Księstwie Oldenburga panuje Jan Leopold, jednak praktycznie wszystkie sektory gospodarcze i życia społecznego zostały podporządkowane lub wykupione przez firmy Grupy Telexia.