Raporty

[Karl von Wettin]

Do Berlina przybył wezwany feldmarszałek Karl von Wettin. W hallu Sztabu Generalnego oczekiwał na niego adiutant cesarski ktróy zaprowadził go do sali gdzie oczekiwał Jego Cesarska Mość w otoczeniu oficerów sztabu. Przybyły zasalutował Naczelnemu Wodzowi i odczytał raport

Raport
Korpus w strefie konfliktu zjawił się 8 sierpnia kiedy główne siły zeszły na ląd w Parnawie. Reszta jednostek udała się zgodnie z wytycznymi Naczelnego Wodza Armii Rosyjskiej, Jego Wysokości wielkiego księcia Aleksieja do Rygi gdzie udało się zmusić garnizon miasta do kapitulacji. W tym samym czasie żołnierze wymaszerowali z Parnawy na front zajmując odcinek piotrogrodzki. Niezwłóczenie po wyokrętowaniu reszty wojsk w Rydze rozpoczął się werbunek miejscowej populacji niemieckiej do oddziałów korpusu nazwanych Bałtycką Siłą Zbrojną. Wobec nadejścia w dniu trzynastego sierpnia wiadomości o chorobie wielkiego księcia przejąłem naczelne dowództwo na całym froncie bałtyckim przekazując bezpośrednie dowodzenie korpusem w ręce generała von Broizem. Dwa dni później wróg rozpoczął ofensywę której połączone wojska niemiecko-rosyjskie stawiły opór. Pierwszego dnia pozycje zostały utrzymane, ale na dzień następny przeciwnik przełamał linie obrony w dwóch miejscach i odzyskał Wilno i Dyneburg. Pierwsze z miast zostało odzyskane następnego dnia przez żołnierzy rosyjskich. W tym czasie żołnierze niemieccy wykonywali zadanie wiązania nieprzyjaciela walką. Osiemnastego sierpnia Korpus zajął miasteczko Słańcy, a na Białorusi do walki weszła nowo sformowana 1 Brygada Piechoty Bałtyckiej Siły Zbrojnej. Niestety już w nocy niespodziewane uderzenie bolszewików doprowadziło do utraty zajętego miasteczka. Duże zasługi w opanowywaniu sytuacji oddali przybyli na pomoc huzarzy z 1 Brygady. Kolejne dni przyniosły jednak kolejny odwrót powstrzymany dopiero w samym Tallinie dzięki posiłkom wojsk rosyjskich które wyszły na tyły atakujących i odcięły in drogę odwrotu. Nie powiodło się jednak zupełne zamknięcie okrążenia, bowiem wróg zdołał wycofać się na wybrzeże. Do wieczora 25 sierpnia kiedy zakończyła się ewakuacja drogą morską korpus zdołała zadać przeciwnikowi duże straty. W tym samym czasie front na Białorusi ustabilizował się i żołnierze armii rosyjskiej i bałtyckiej utknęli w okopach. Po dwóch dniach intensywnego marszu Korpus stanął pod Piotrogrodem gdzie wkrótce dołączyła już pełna dywizja bałtycka. Szóstego września ich miejsce zajęli Rosjanie a Korpus wyruszył do zrewoltowanej Finlandii. W czasie rejsu prze Zatokę Fińską ochraniająca konwój grupa Kaiserliche Marine spotkała się z zespołem bolszewickim. Bitwa skończyła się zatopieniem 4 niszczycieli bolszewickich, ale i zmuszeniem dwóch niemieckich do powrotu do Estonii na naprawy. Po dotarciu do Finladii ochotnicy wyruszyli na silny ośrodek rewolucji w Turku. W tym czasie wojska rosyjskie stanęły pod Moskwą a Piotrogród skapitulował. Nakazana przeze mnie próba wywołania rozruchów ludowych na tyłach wroga spełzła na niczym. Osiemnastego września natomiast doszło do rewolucji w Polsce. Wobec tego że sytuacj a Wfinaldii zdawał się opanowana nakazałem generałowi von Broizem natychmiast udać się na Litwę gdzie we współpracy w polskimi emigrantami miał powstrzymać ofensywę komunistycznych wojsk polskich co w następnych dniach się udało. Twardy opór stawiła jedynie twierdza w Brześciu Litewskim. Dwudziestego trzeciego września nadeszła informacja o ranie wielkiego księcia, ale nakazałem kontynuować walkę. Gdy przedłużał się brak wiadomości o jego stanie zdrowia w szeregi armii rosyjskiej wradł się spory defetyzm i rozpoczeły się spory na temat dalszego postępowania. Wobec niemożliwości porozumienia się z generalicją rosyjską podjałem rokowania z Polakami i nakazałem powrót do Niemiec. Wobec ewakuacji wspólnie z żołnierzami Niemieckim także żołnierzy bałtyckich wraz z rodzinami wnioskuję Do Waszej Cesarskiej Mości i wszystkich monarchów Cesarstwa o pomoc w zapewnieniu bytu naszym sojusznikom.

Karl von Wettin,
Feldmarschall

[August von Hohenzollern]

Bardzo dziękuję za raport

[Karl von Wettin]

Zgodnie z sugestią prezentuję osiągi myśliwca Siemens-Schuckert D.VI będącego ulepszoną wersją myśliwca D.IV latającego obecnie w barwach naszych sił powietrznych. Dla porównania podaję w nawiasie te same parametry dla obecnego myśliwca podstawowego produkcji Fokkera

Masa własna 540 kg (684 kg)
Masa startowa 710 kg (910 kg)
Moc silnika 160 km(226 km)
Maksymalna prędkość: 220 km/h (205)
Zasięg: 350 km (350)
Maksymalny czas lotu z prędkością przelotową: 2 godziny (1,5)
Prędkość wznoszenia: 16 minut na 6000 metrów (ponad 15 minut na 5000 metrów)

[August von Hohenzollern]

Wszystko leprze oprócz mocy silnika.
A jak z manewrowością i uzbrojeniem

[August von Hohenzollern]

Czy to ten solot chodzi?

[Karl von Wettin]

Nie, to jest starszy D.IV. Myśliwiec D.VI to już jednopłat.

Jeśli chodzi o uzbrojenie to standardowo dysponuje on 2 karabinami maszynowymi. Jako szybszy i lżejszy będzie zapewne też bardziej manewrowy od fokkera.

[August von Hohenzollern]

Jeszcze jedna sprawa.
Ile to cackp kosztuje

[Karl von Wettin]

Przy większym zamówieniu wyjdzie 20 tysięcy marek za sztukę

[August von Hohenzollern]

To cena do udźwignięcia.
Ile potrzebujemy samolotów, licząc z rezerwa

[Karl von Wettin]

Jeśli chodzi o moje potrzeby to jeśli chcemy całkowicie zastąpić stare maszyny to dla saskich i bawarskich lotników będzie to 72 maszyny dla służby liniowej i około 140-150 w rezerwie i dla celów szkoleniowych. Zostają jeszcze według organizacji wojennej 73 dywizjony pruskie i wirtemberskie. Na stopie wojennej każdy liczy 12 maszyn. Jak jest teraz to nie wiem. Ja sam rozwiązałem pięć dywizjonów a dwanaście pozostałych zredukowałem o połowę.