Ogród Zoologiczno-Botaniczny Fryderyka II w Karlsruhe

[Fryderyk Orański]

Pekarowiec Obrożny



WYSTĘPOWANIE I ŚRODOWISKO

Jest to gatunek występujący w różnych siedliskach, na obszarach suchych i deszczowych lasów tropikalnych, sawannach i pustyniach od południowych obszarów USA aż do północnej Argentyny.

AKTYWNOŚĆ

Żyją w stadach składających się z 5-15 osobników, są aktywne w dzień. Przemieszczają się o poranku lub późnym popołudniem, w ciągu dnia odpoczywają.
Śpią w norach, pod korzeniami drzew spotyka się je również w jaskiniach. Lubią błotne i pisakowe kąpiele. Żyją do 24 lat.

ODŻYWIANIE

Żywią się korzeniami, bulwami roślin, owocami, nasionami, jadalnymi częściami zielonych roślin, owadami i małymi zwierzętami. Rodzaj pokarmu zmienia się wraz z porą roku.

ROZMNAŻANIE

Samce osiągają dojrzałość w wieku 11 miesięcy, samice w 8-14 miesiącu życia. Rodzą od 1 do 3 młodych, ciąża trwa 141-151 dni. Na czas porodu samica opuszcza stado. Młode rodzą się z żółto-brązowym ubarwieniem i czarnym paskiem na plecach.

WARTO WIEDZIEĆ

Zwierzęta te mają doskonały węch, którego używają do rozpoznawania członków stada oraz wyszukiwania jedzenia zakopanego pod ziemią. Mają również dobry słuch i słaby wzrok.

[Fryderyk Orański]

Pelikan różowy



WYSTĘPOWANIE I ŚRODOWISKO

Afryka, Europa, Azja. Duże jeziora, rozległe delty rzek, rzadziej wybrzeża morskie.

AKTYWNOŚĆ

Ptak wędrowny, żyje w koloniach. Podczas zdobywania pokarmu stosuje taktykę zbiorowego połowu. Pelikany są jednymi z najcięższych ptaków zdolnych do lotu. Masa ich ciała dochodzi do 11 kg.

ODŻYWIANIE

Karpie, leszcze, okonie, szczupaki, tilapie.

ROZMNAŻANIE

Gniazduje w koloniach. Samica składa zwykle 2 jaja, które są wysiadywane przez 31 dni przez obojga rodziców.
Długość życia: ok. 30 lat w naturze, w zoo do 50 lat.

WARTO WIEDZIEĆ

Charakterystyczną cechą pelikanów jest gardzielowy wór o pojemności do 13 litrów. Stanowi on doskonałą pułapkę na ryby. Haczykowaty wyrostek umiejscowiony na końcu górnej części dzioba ułatwia chwytanie zdobyczy.

[Fryderyk Orański]

Pingwin przylądkowy



WYSTĘPOWANIE I ŚRODOWISKO

Ten pingwin jest endemicznym gatunkiem zamieszkującym wybrzeża Afryki Południowej. Spotkać go można zwykle do 40 km od linii brzegu.

AKTYWNOŚĆ

Ptaki na morzu żerują pojedynczo, w parach, czasami w grupach do 150 osobników. Na lądzie pozostają około 4 misięcy: gdy lęgną się i pierzą.

ODŻYWIANIE

Dorosłe osobniki żywią się głównie rybami o długości 50-120 mm. W niektórych lokalizacjach głowonogi stanowią ważne źródło pożywienia. Uważa się, że młode osobniki żerują w głównej mierze na narybku.

ROZMNAŻANIE

Pierwsze próby lęgów występują u osobników 4-6 letnich. Gatunek rozmnaża się przez cały rok. Gniazdują w koloniach, czasem samotnie. W przeszłości gniazda znajdowały się zwykle w norach wykopanych w guano lub piasku. Samice składają zazwyczaj dwa jaja, które następnie są wysiadywane przez oboje rodziców przez około 40 dni.

WARTO WIEDZIEĆ

Każdy pingwin ma inny układ plam na wewnętrznej stronie skrzydeł oraz różne rozmieszczenie kropeczek na brzuchu.

[Fryderyk Orański]

Pingwin przylądkowy – KOKOSANKA



(albinotyczny osobnik pingwina przylądkowego)

WARTO WIEDZIEĆ

Wśród czarno-białego stada afrykańskich pingwinów tońców dostrzec można zupełnie białego osobnika. To Kokosanka! Jedyna w swoim rodzaju albinotyczna pingwinka tego gatunku, jedyny taki przypadek w ogrodach zoologicznych na całym świecie!

Swoją unikalność zawdzięcza zaburzeniom metabolizmu enzymu tyrozynazy – jej brak u albinosów nie pozwala na przekształcenie prekursora melaniny
w pełnowartościową melaninę. Ta genetyczna anomalia pigmentacji objawia się nieobecnością barwnika – melaniny – obecnego w skórze i jej
wytworach – piórach, sierści i włosach.

Dodatkowo osobniki albinotyczne posiadają czerwone oczy na skutek deficytu pigmentacji w tęczówce. Brak owego pigmentu sprawia, że dostrzegamy obecne w oczach naczynia krwionośne.

[Fryderyk Orański]

Puchacz zwyczajny



WYSTĘPOWANIE I ŚRODOWISKO

Puchacze zamieszkują dużą cześć Palearktyki. Sowy te można znaleźć w różnych siedliskach, w tym na obszarach zalesionych (lasy iglaste), ciepłych pustyniach, pasmach górskich oraz na otwartych przestrzeniach.

AKTYWNOŚĆ

gatunek nocny. Aktywny głównie przez kilka pierwszych godzin po zachodzie słońca i kilku ostatnich przed wschodem. Puchacze mają wiele różnych wokalizacji, których używają zwykle podczas chłodniejszych miesięcy. Jedna z wokalizacji służy zwierzęciu do zaznaczania granic terytorium.

ODŻYWIANIE

Żywi się głównie ssakami: od małych gryzoni po zające i ptaki, nawet wielkości czapli i myszołowa. Poluje także na gady, żaby, ryby i większe owady.

ROZMNAŻANIE

Jest monogamiczny. Gniazduje na osłoniętych występach klifowych, na ziemi, sporadycznie wykorzystuje stare gniazda innych gatunków, rzadko w dziupli. Składanie jaj rozpoczyna się późną zimą. w zniesieniu jest zwykle od dwóch do czterech jaj.

WARTO WIEDZIEĆ

O ile osiągną dorosłość, puchacze są stosunkowo długowieczne. Na wolności żyją około 20 lat, natomiast w niewoli ponad 60 lat.

[Fryderyk Orański]

Pyton ciemnoskóry



WYSTĘPOWANIE I ŚRODOWISKO

Azja Południowa i Południowo Wschodnia. Zamieszkuje lasy deszczowe (Sri Lanka, Indie), kamieniste i porośnięte krzewami tereny pagórkowate, najchętniej przebywa w pobliżu zbiorników wodnych.

AKTYWNOŚĆ

Aktywny głównie nocą. Bardzo słaby wzrok rekompensowany jest doskonale rozwiniętym receptorom chemicznym występującym na języku, dzięki czemu
z łatwością wytropi ofiarę. W lokalizowaniu zdobyczy pomocne są także termoreceptory, umiejscowione wzdłuż szczęk. Wąż jest w stanie wykryć minimalne zmiany temperatury stałocieplnych zwierząt.

ODŻYWIANIE

Pyton ciemnoskóry jest mięsożercą, poluje głównie na małe ssaki i ptaki. Zdobycz zabija poprzez zaciśnięcie, chwytając ofiarę ostrymi zębami, owija swoje ciała wokół zwierzęcia i ściska, aż się udusi. Posiada rozciągliwe więzadła w szczękach, które pozwalają pytonowi połykać zdobycz w całości.

ROZMNAŻANIE

Pyton ciemnoskóry jest samotnikiem, widywany w parze jedynie w okresie godowym. Samica po złożeniu jaj (nawet do 100) owija się wokół nich.
Poprzez skurcze i rozkurcze ciała wytwarza dodatkowe ciepło. Inkubacja trwa 2-3 miesiące.

WARTO WIEDZIEĆ

Dorosły osobnik może osiągnąć wagę 90 kg i 6,4 m długości ciała. Długość życia wynosi od 20 do 25 lat

[Fryderyk Orański]

Ryś euroazjatycki



WYSTĘPOWANIE I ŚRODOWISKO

Zamieszkuje tereny Europy i Azji. Duże, zwarte obszary leśne, liściaste, mieszane i iglaste, zarówno na nizinach jak i w górach.

AKTYWNOŚĆ

Poluje najczęściej o świcie i zmierzchu. Poza okresem rozrodczym jest samotnikiem. Poluje z zasadzki lub skacze na zdobycz, zamiast ją ścigać. Niekiedy czatuje na grubych gałęziach drzew. Unika wód, jednak w obliczu niebezpieczeństwa świetnie radzi sobie w wodzie.

ODŻYWIANIE

Poluje na jelenie, sarny, zające, króliki, bobry, rzadziej ptaki. Dzienne zapotrzebowanie dorosłego osobnika na pokarm wynosi do 2,5 kg mięsa.

ROZMNAŻANIE

Dojrzałość płciową osiąga w wieku 2-3 lata. Ciąża trwa od 67 do 74 dni. Po tym okresie samica rodzi od 2 do 3 młodych, które karmi mlekiem do 4 miesiąca życia. Rysie na wolności dożywają 17 lat, w niewoli nawet do 25.

WARTO WIEDZIEĆ

Pędzelki na uszach rysia posiadają cienkie i elastyczne włosy o bardzo ważnej funkcji: skupiają fale dźwiękowe i doprowadzają je do uszu rysia, jak antena, dzięki nim zwierzę bardzo dobrze słyszy.

Niegdyś szeroko rozpowszechniony na ziemiach polskich, obecnie ograniczony do zaledwie około 200 osobników. Najważniejszym czynnikiem decydującym o rozmieszczeniu tego kota jest dostępność do odpowiednich środowisk oraz pokarmu. Bariery migracyjne w postaci gęstej sieci dróg uniemożliwiają rysiowi zasiedlanie nowych obszarów i osłabiają populacje.

[Fryderyk Orański]

Ryżowiec



WYSTĘPOWANIE I ŚRODOWISKO

Gatunek endemiczny pierwotnie występujący na wyspach Bali i Java. Obecnie dziko występuje w wielu częściach świata. Zamieszkuje różne rodzaje
środowisk – miasta, wsie, pola uprawne, łąki i lasy, także mangrowe.

AKTYWNOŚĆ

Poza porą lęgową towarzyski i występuje w dużych stadach przemieszczających się lokalnie w poszukiwaniu pożywienia.

ODŻYWIANIE

Nasiona, owady, trawy, rośliny kwitnące. W wyniku pojawienia się plantacji ryżu, głównym pokarmem różowców stał się ryż.

ROZMNAŻANIE

Pary budują gniazdo z wyschniętej trawy pod dachami budynków mieszkalnych lub w koronie drzewa. Samica składa 3-7 jaj. Pisklęta stają się samodzielne
po około 4-5 tygodniach.

WARTO WIEDZIEĆ

Przyczyną dramatycznego spadku liczebności tych ptaków jest wyłapywanie ich na handel, ponieważ są to ptaki ozdobne trzymane w domach.

[Fryderyk Orański]

Serwal sawannowy



WYSTĘPOWANIE I ŚRODOWISKO

Afryka. Trzcinowiska, bagna, sawanny trawiaste. Preferuje wilgotne siedliska, często zasiedla tereny wzdłuż rzek lub lasy łęgowe.

AKTYWNOŚĆ

Prowadzi samotniczy i terytorialny tryb życia. Najczęściej aktywny o zmierzchu i nocą. Podczas pory deszczowej poluje również w dzień. Zdobycz lokalizuje głównie na podstawie doskonałego słuchu. Zdolność do wykonywania wysokich i długich skoków ułatwia chwytanie zdobyczy w wysokiej trawie, a ptaków
w czasie lotu. Ofiarę wydobywa również ze szczelin i dziur.

ODŻYWIANIE

Poluje na drobne ssaki, głównie szczury i myszy oraz na ptaki, jaszczurki, węże, żaby, ryby, owady. Rzadko zabija zwierzęta gospodarskie: drób, młode owce, kozy.

ROZMNAŻANIE

Dojrzałość płciową osiąga w wieku 18-24 miesięcy. Ciąża: 73 dni. Samica rodzi od 2 do 4 młodych, które stają się niezależne w wieku 6-8 mies.
Długość życia: do 22 lat.

WARTO WIEDZIEĆ

Zagrożeniem dla serwala jest utrata i degradacja siedliska mokradeł, głównie spowodowana postępującą urbanizacją i zmianami w użytkowaniu gruntów.

[Fryderyk Orański]

Sitatunga sawannowa



WYSTĘPOWANIE I ŚRODOWISKO

Afryka. Tereny bagienne, sawanny, lasy, polany.

AKTYWNOŚĆ

Aktywna najczęściej wieczorem. Żyje w niewielkich grupach rodzinnych. Na odpoczynek wybiera suche wzniesienia. Zdolność do szerokiego rozchylania na boki wąskich racic ułatwia poruszanie się po zmiennym podłożu bagien.

ODŻYWIANIE

Turzyce, papirusy, liście krzewów, kora drzew, kwiaty, pąki, nasiona. Od czasu do czasu zjada odchody słoni, by pozyskać pożywienie z niestrawionych nasion.

ROZMNAŻANIE

Dojrzałość płciową osiąga w wieku 1 – 2 lat. Ciąża: 240 -250 dni. Jeżeli przed porodem samica nie znajdzie suchego podłoża, sama przygotowuje z suchych trzcin specjalną matę. Matka opiekuje się młodym do 4 – 6 miesiąca życia. Długość życia: ok. 22 lat w zoo. Masa ciała dorosłego osobnika: od 50 do 120 kg.

WARTO WIEDZIEĆ

Zagrożenia dla gatunku: fragmentacja i utrata naturalnych siedlisk, polowania dla mięsa. Sitatunga wykazuje niezwykłą zdolność do przetrwania w pobliżu siedzib ludzkich, pod warunkiem, że zachowane są odpowiednie siedliska.