Broń skonstruowana w roku 1861 przez Richarda Gatlinga, a w roku następnym opatentowana. Do uzbrojenia armii Cesarstwa Niemieckiego weszła w 1871 roku jako MG1. Kartaczownica jest zasilana przez nabój zespolonych i systemu odpalania ładunków z poszczególnych luf, połączony z ruchem samych luf, podajnika i zamka. Dzięki temu broń ma teoretyczną szybkostrzelność około 1200 strzałów na minutę, a szybkostrzelność praktyczną do 200 strzałów na minutę. Obrót korby powoduje obrót luf, a naboje umieszczone w zasobniku wsuwają się pod swym ciężarem do podajnika. Odpowiedni mechanizm powoduje wsuwanie naboju do lufy, ryglowanie jej osobnym zamkiem i strzał, a następnie wyrzucenie łuski z lufy. Podczas jednego obrotu korby każda lufa oddaje jeden strzał. Obsługę karabinu stanowi 4 żołnierzy.
