Cesarstwo Niemieckie

Anoa nizinny
(daw. ANOA)



WYSTĘPOWANIE I ŚRODOWISKO

Jest to gatunek endemiczny, żyjący tylko na wyspie Sulawesi w Indonezji (nazywanej również wyspą Celebes).

AKTYWNOŚĆ

Zazwyczaj są samotnikami, czasem mogą tworzyć grupy do pięciu osobników. Najbardziej aktywne są w godzinach porannych i popołudniowych, lubią wodne
i błotne kąpiele. W naturze żyje do 20 lat, pod opieką człowieka dożywają 30 lat.

ODŻYWIANIE

Odżywiają się roślinami wodnymi, paprociami, trawą, owocami, palmami i imbirem. Na obszarach na których nie ma dostępu do wody źródlanej
i lizawek mogą pić wodę morską, które dostarcza im składników mineralnych.

ROZMNAŻANIE

Samica rodzi jedno młode, rzadziej bliźnięta. Nowonarodzone osobniki są pokryte grubym, wełniastym, żółto-brązowym futrem. Samica opiekuje się potomstwem do 6-9 miesiąca życia.

WARTO WIEDZIEĆ

Dzika populacja tego gatunku liczy mniej niż 2 500 dorosłych osobników. Zwierzęta te tracą swoje naturalne siedliska. Lasy w których żyją są wycinane
i zmieniane w tereny rolnicze przeznaczone pod uprawy.

Antylopowiec szablorogi
(daw. ANTYLOPA SZABLOROGA)



WYSTĘPOWANIE I ŚRODOWISKO

Afryka południowo-wschodnia. Sawanny z zadrzewieniami, tereny trawiaste.

AKTYWNOŚĆ

Żyje w niewielkich stadach. Struktura grupy zmienia się zależnie od dostępu do pokarmu. W porze deszczowej przemieszcza się na tereny zadrzewione, w porze suchej pozyskuje pożywienie na sawannie. Największą aktywność przejawia w godzinach porannych oraz wieczornych.

ODŻYWIANIE

Trawy, zioła, liście. Chętnie zjada gatunki roślin zielnych rosnące na kopcach termitów. Niedobory minerałów uzupełnia korzystając z naturalnych lizawek solnych, niekiedy przeżuwa kości.

ROZMNAŻANIE

Ciąża: 9 miesięcy. Samica rodzi 1 młode, najczęściej pod koniec pory deszczowej, gdy zapewniona jest większa ilość pożywienia. Przez pierwsze tygodnie cielęta pozostają ukryte wśród wysokich traw.

WARTO WIEDZIEĆ

Rogi antylopowca rosną do około 8 roku życia i mogą osiągnąć długość ponad 1,5 m, u samic ok. 1 m. Ze względu na tak duże rogi i zdolności bojowe dorosłe osobniki rzadko są atakowane przez drapieżniki.

Barasinga bagienna



WYSTĘPOWANIE I ŚRODOWISKO

Azja – północne i środkowe Indie oraz południowo-zachodni Nepal. Żyje na terenach bagiennych, trawiastych terenach zalewowych oraz w różnych typach lasów, głównie w pobliżu zbiorników wodnych.

AKTYWNOŚĆ

Żyją w stadach liczących średnio od 10 do 20 członków tej samej płci i zbliżonym wieku. Najbardziej aktywne są rano i wieczorem. W naturze ich długość życia wynosi do 20 lat.

ODŻYWIANIE

Odżywiają się trawą, okazjonalnie również roślinami wodnymi.

ROZMNAŻANIE

Sezon godowy rozpoczyna się w październiku i trwa do lutego. Samice osiągają dojrzałość płciową w wieku 2 lat, ciąża trwa 240-250 dni, rodzą pojedyncze młode – rzadko bliźnięta. Samice opiekują się młodymi przez pierwsze 6 do 8 miesięcy.

WARTO WIEDZIEĆ

Nazwa Barasingha pochodzi od hinduskich słów oznaczających „dwanaście końców”, odnoszących się do poroża tego jelenia, które zwykle ma 12 odrostków, a u niektórych osobników obserwowano nawet 20 odrostków.

Bernikla hawajska



WYSTĘPOWANIE I ŚRODOWISKO

Gęś hawajska (nene) jest gatunkiem endemicznym Hawajów. Zamieszkuje różnorodne siedliska, w tym łąki, zarośla i słabo porośnięte roślinnością zbocza wulkaniczne.

AKTYWNOŚĆ

Nene żeruje wyłącznie na lądzie. Ma dłuższe i mocniejsze nogi, a błona między palcami jest krótsza niż u innych gęsi, co pozwala im bardzo szybko chodzić
po zboczach wulkanicznych. Przebywa w grupach rodzinnych lub żyje w stadach do 30 ptaków.

ODŻYWIANIE

Są roślinożercami: jedzą liście, trawy, jagody, kwiaty i nasiona.

ROZMNAŻANIE

Bernnikle tworzą więź z partnerem na całe życie. Kiedy samica wysiaduje, samiec pilnuje jej oraz gniazda. Zniesienie składa się z 1 do 5 jaj. Pisklęta są zagniazdownikami, podążają za rodzicami przez rok, a dojrzałość płciową osiągają w ciągu 2-3 lat.

WARTO WIEDZIEĆ

Nene widnieje w herbie Hawajów i są symbolem stanowym. Jest to obecnie najrzadsza gęś na świecie. W 1952 r. na wolności pozostało tylko 30 osobników.

Bernikla kanadyjska



WYSTĘPOWANIE I ŚRODOWISKO

Ameryka Północna. Introdukowana i inwazyjna w Australii, Azji i Europie. Zasiedla wszelkie zbiorniki wodne. Preferuje gęstą niską roślinność, żeruje również na obszarach rolniczych.

AKTYWNOŚĆ

Gęś ta ma niewielu naturalnych wrogów. Świetnie się adaptuje do nowych warunków. Toleruje w swoim otoczeniu obecność człowieka. Jest inteligentna i ma świetną pamięć. Rozpoznaje i zapamiętuje także osoby.

ODŻYWIANIE

Wszelkie rośliny, ale także bezkręgowce, owady i ryby.

ROZMNAŻANIE

Bernikle to troskliwi i wytrwali rodzice. Tylko w wyjątkowych sytuacjach porzucają gniazdo lub tracą pisklęta. Są duże, płodne, agresywne i przez to są w stanie wypierać inne gatunki gęsi z ich terytoriów.

WARTO WIEDZIEĆ

Mogą pokonać 2400km w ciągu zaledwie 24 godzin przy sprzyjającym wietrze, ale zazwyczaj podróżują w znacznie wolniejszym tempie.

Bernikla rdzawoszyja



WYSTĘPOWANIE I ŚRODOWISKO

Gęś ta żyje w północnych obszarach Azji Środkowej. Zimę spędza na północ od Morza Czarnego. W okresie lęgowym preferuje tereny o niskiej roślinności.
Zimą spotkać ja można w pobliżu strumieni, jezior i bagien.

AKTYWNOŚĆ

Choć jest to niewielka gęś, bywa agresywna i nieustępliwa, szczególnie względem osobników swego gatunku. Ma charakterystyczny donośny głos.

ODŻYWIANIE

Liście, łodygi i zielone części roślin wodnych.

ROZMNAŻANIE

Jaja, zwykle jest ich 6, zaczyna wysiadywać jeszcze zanim roztopią się ostatnie śniegi na Syberii. Wyklute po 24 dniach inkubacji pisklęta mają szansę pożywiać się na świeżo wykiełkowanej trawie.

WARTO WIEDZIEĆ

Bernikle często składają jaja w sąsiedztwie gniazd sowy śnieżnej lub sokoła wędrownego. Takie towarzystwo zapewnia ich lęgom ochronę przed drapieżnikami.

Binturong orientalny



WYSTĘPOWANIE I ŚRODOWISKO

Zamieszkuje lasy Borneo, Sumatry, Jawy oraz południową i południowo-wschodnią Azję.

AKTYWNOŚĆ

Prowadzi nadrzewny tryb życia. Jest jednak na tyle ciężki, że schodzi na ziemię, żeby przejść z drzewa na drzewo lub w poszukiwaniu pokarmu. Odgrywa ważną rolę w ekosystemie lasów deszczowych jako rozsiewacz nasion. Nasiona owoców, którymi się żywi są ponownie rozprowadzane wraz z odchodami.

ODŻYWIANIE

Wszystkożerny, znaczną część jego diety stanowią owoce. Poluje na małe zwierzęta, czasem zjada padlinę.

ROZMNAŻANIE

Ciąża trwa od 84 do 92 dni. Samica binturonga może mieć dwa mioty rocznie, zwykle tylko z jednym lub dwoma młodymi w każdym miocie. Potomstwo rodzi się niewidome i zależne od matki. W wieku 2 miesięcy młode zaczynają spożywać pokarm stały. Pozostają z rodzicami do ukończenia pierwszego roku życia, kiedy osiągną pełną dorosłość.

WARTO WIEDZIEĆ

Binturong to jeden z dwóch przedstawicieli drapieżnych, posiadających chwytny ogon, który ułatwia mu poruszanie się w koronach drzew.

Boa dusiciel



WYSTĘPOWANIE I ŚRODOWISKO

Zamieszkuje zróżnicowane siedliska, lasy tropikalne i subtropikalne, pustynie, otwarte sawanny, na obszarze Ameryki Południowej, od północnej Wenezueli po środkową Argentynę. Spotykany również w pobliżach ludzkich osiedli lub na obszarach rolniczych.

AKTYWNOŚĆ

Boa dusiciel wykazuje imponującą zdolność pływania w wodzie. Jednak w przeciwieństwie do innych węży preferuje pozostawać na suchym lądzie, wewnątrz wydrążonych kłód lub opuszczonych, zwierzęcych nor.

ODŻYWIANIE

Nazwa boa dusiciela nie jest przypadkowa, gatunek został nazwany ze względu na sposób drapieżnictwa: duszenie. Zamiast wstrzykiwać ofierze truciznę, chwyta ją i ściska, zaciskając mocniej przy każdym kolejnym wydechu. Gdy ofiara jest martwa, wąż połyka ją w całości. Żywią się dużymi jaszczurkami, małymi lub średnimi ptakami, małymi ssakami.

ROZMNAŻANIE

Poza sezonem lęgowym boa dusiciel jest samotnikiem. Gdy samica jest gotowa do rozrodu zwabia samca swoistym zapachem z kloaki. W jednym miocie może być średnio nawet 25 młodych. Ciąża trwa 5 – 8 miesięcy.

WARTO WIEDZIEĆ

W latach 60. i 70. XX wieku był licznie odławiany dla celów terrarystyki i przemysłu skórzanego, co spowodowało drastyczne zmniejszenie populacji tego gatunku.

Boa kubański



WYSTĘPOWANIE I ŚRODOWISKO

Ameryka Północna, największy wąż zamieszkujący Kubę, endemit. Preferuje tropikalne suche lasy i zarośla. Spotykany w dziurach i stosach skalnych, niekiedy również na polach uprawnych.

AKTYWNOŚĆ

Poluje nocą. Nie zadaje ofierze śmiertelnych ran zębami. Zamiast tego używa ich do chwytania zdobyczy, a następnie owija swoje ciało dwa lub trzy razy.
Za każdym razem, gdy ofiara wydycha powietrze, boa zaciska mocniej, uniemożliwiając rozszerzanie się żeber, przepony, płuc i serca. Ofiara w końcu się dusi.

ODŻYWIANIE

Boa kubański żywi się małymi ssakami, w tym gryzoniami.

ROZMNAŻANIE

Samica rodzi 2–10 młodych o długości 60–70 cm.

WARTO WIEDZIEĆ

Boa kubański ma stosunkowo słaby wzrok i zamiast tego polega na języku, który wychwytuje w powietrzu drobne cząsteczki zapachowe. Te zaś przenoszone
są do narządu Jacobsona, głównego organu powonienia, umiejscowionego w podniebieniu.

Bongo górskie



WYSTĘPOWANIE I ŚRODOWISKO

Afryka – środkowa Kenia i góry Aberdare. Górskie lasy deszczowe z gęstym runem.

AKTYWNOŚĆ

Aktywne podczas nocy, ale również rano i wieczorem. W razie zaniepokojenia biega z podniesioną głową, by rogi przylegając do karku nie zahaczały o zarośla. Duże uszy zapewniające dobry słuch są przystosowaniem dla mieszkańców terenów zalesionych. Jasne pasy na tułowiu są kamuflażem przed drapieżnikami.

ODŻYWIANIE

Liście, kora krzewów, trawy, kwiaty, korzenie. Zapotrzebowanie na sól uzupełniane jest z naturalnych lizawek solnych.

ROZMNAŻANIE

Po ciąży trwającej około 9,5 miesiąca samica rodzi się 1 młode, które ukrywa w poszyciu leśnym i odwiedza je na czas karmienia. Po około 1-2 tygodniach potomek dołącza do stada. W warunkach zoo mogą dożyć około 19-21 lat.

WARTO WIEDZIEĆ

W środowisku naturalnym pozostało jedynie ok. 70-80 dorosłych osobników.