Broń Miotająca
Łuk
Jedna z najstarszych broni, znana ludzkości od co najmniej 35 000 lat, choć jej rozkwit miał miejsce w okresie środkowego mezolitu, około 10 000 lat p.n.e. Łuk składa się ze sprężystego pręta lub listwy zwanego łęczyskiem oraz linki łączącej oba końce pręta zwanej cięciwą. Natomiast pociskiem jest strzała, czyli cienki i długi pręt, który jest wystrzeliwany z łuku. Łęczyska łuku są wykonane z elastycznego materiału, który jest w stanie ulegać odwracalnemu odkształceniu poprzez ręczne naciągnięcie cięciwy. Z kolei cięciwa jest stosunkowo cienką (ale nie przesadnie) nierozciągliwą linką, na tyle wytrzymałą, aby nie pękać w momencie prostowania łęczyska po strzale. Sama strzała jest na tyle długa, aby wystawać choć trochę za łęczysko w momencie pełnego naciągnięcia cięciwy.
Łuk na ogół miał ok. 180 cm i zwykle był wykonany z drzewa cisowego, rzadziej z jesionowego. Cięciwa wykonana była z nici lnianych lub konopnych, odpornych na wilgoć. Strzały miały około 90-100 cm i zależnie od przeznaczenia różne groty: do przebijania pancerzy i wnikania między spojenia płyt przeznaczone były groty wąskie, czworokątne. Przy pomocy dobrego łuku można było z ok. 150 metrów, przebić ówczesną zbroję. Na ludzi nieopancerzonych używano grotów płaskich, trójkątnych, ostro rozszerzających się, co uniemożliwiało wyjęcie strzały. Sprawny łucznik mógł wystrzelić średnio 10-12 strzał na minutę, co przy większych oddziałach dawało potężną siłę rażenia. Zmierzch zastosowania łuku nastąpił po rozpowszechnieniu się broni palnej.
