Stocznia Cesarska w Wilhelmshaven powstała w 1871 r. jako jedna z trzech kluczowych stoczni cesarskich (obok Kilonii i Gdańska), specjalizująca się w budowie, wyposażaniu i remontach okrętów Kaiserliche Marine. Jej korzenie sięgają 1853 r., gdy Prusy wykupiły od Oldenburga teren nad Jadebusen (traktat jadejski), tworząc bazę morską. Dynamiczny rozwój nastąpił pod rządami Wilhelma II – rozbudowano doki (w tym potężne Doki IV-VI), postawiono olbrzymią elektrownię (1911) i sprowadzono legendarny dźwig pływający „Langer Heinrich” (1915). W szczytowym momencie I wojny zatrudniała 21 000 robotników.
Stocznia specjalizuje się w budowie okrętów nawodnych, liniowców; to w niej powstawały m.in krążowniki liniowe typu Derfflinger, drednoty typu Helgoland, czy próbowano zbudować krążownik pancerny typu Ersatz-Yorck
